สายฝนพร่ำๆ ยามเช้าของวันหนึ่งในฤดูฝน

 

ผมค่อยๆเดินพลางกระโดดเข้าหลบตามซอกตึก จากตึกหนึ่งไปอีกตึกหนึ่ง

เพื่อไปยังป้ายรถเมล์ที่ใช้ขึ้นเป็นประจำ สาย ปอ.512 

 

วันนี้คนรอรถเต็มป้ายเลย(จริงๆ ก็เยอะแบบนี้ทุกวัน แต่เพราะว่าฝนตกทุกคนจึงพากันมาอยู่ในป้าย)

ไม่มีที่ว่างพอสำหรับ เราเลย(นึกในใจ วันนี้เราเป็นส่วนเกินเหรอ เนี่ยหว่า... แย่จัง)

แต่แล้วก็มีร่มคันหนึ่ง มากางเหนือหัวผม เหมือนสวรรค์ทรงโปรด

มีผู้หญิงวัยทำงานกางร่มให้แล้วถามว่าผมว่า "จะทำมิวสิคเหรอ ยืนตากฝนอ่ะ"

ผมกล่าวสั้นๆพลางยิ้มว่า "ขอบคุณครับ" แล้วด้วยปากที่เสียของผมดันพูดต่อไปอีกว่า

"หน้าตาก็ดุ แต่ใจดีจัง" ยังไม่ทันสิ้นเสียงผมพูดเสร็จเธอก็สวนมาว่า "สงสัยอยากเปียกฝนใช่ไหม"

แล้วก็หันหน้ามายิ้มอย่างมีพิรุษ ผมได้แต่ "เหอๆ" จากนั้นเธอก็กระโดดขึ้นรถเมล์ไปแล้วทิ้งผมให้ตากฝนอีกครั้ง

แล้วหน่ำซ้ำสวรรค์ยังลงโทษผมอีกโดยการประทานเม็ดฝนที่ใหญ่ขึ้น "ซ่า ซ่า ซ่า"

ตกหนักกว่าเดิมอีก กรรมเวร เพราะปากเสียแท้ๆ