เด็กชายเทรุเดะ ยืนอยู่หน้าร้านขายตุ๊กตา เค้ามองผ่านกระจกบานใหณ่ที่กั้นเค้าระหว่างตุ๊กตาหมีตัวหนึ่ง
เค้ามักจะมายืนมองตุ๊กตาหมีที่หน้าร้านเป็นประจำทุกวันหลังเลิกเรียน...

เค้าเริ่มลงมือหาเงินมาซื้อจากการสะสมจากค่าขนม เศษเงินทอนที่มีคนวานให้ไปซื้อของให้...
ขายของสะสมให้กับเพื่อนๆ นักเรียน...

"จะทันไหมเนี่ย" เค้าบ่นเบาๆกับตัวเอง ขณะที่เค้ากำลังมองตุ๊กตาหมีตัวเดิม ณ ร้านเดิม

ขณะที่เค้าเดินกลับบ้าน ในใจก็คลุมคิดว่าจะหาเงินมาจากไหนได้อีก
ของสะสมก็ขายหมดแล้ว เงินค่าขนมก็ยังไม่ถึงเวลาได้... ในใจเค้าชั่งหว่าวุ่น

จนในที่สุดวันนั้นก็มา แต่เค้ายังหาเงินไม่พอที่จะซื้อตุ๊กตาตัวนั้นได้
เค้ายืนถือเงินก้อนที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรง อยู่หน้าร้านอยู่พักใหญ่
ทันใดนั้นเค้าก็ผลักประตู เดินตรงไปหาเจ้าของร้านอย่างไม่รีรอ พร้อมยืนเงินที่มีอยู่
และกระชิบเบาๆ กับเจ้าของร้าน

เจ้าของร้านฟังแล้วมองหน้าเด็กชาย จากนั้นก็นิ่งไปสักพัก...
แล้วก็เดินไปหยิบตุ๊กตาหมีตัวนั้นให้ ด้วยสายตาที่เอื้ออาทร

เด็กชายพอได้ตุ๊กตาก็วิ่งปรี่ไปที่โรงพยาบาล...

"นี่ไงที่เธออยากได้...พี่เอามาให้เธอแล้วนะ
กอดมันซะซิ... กอดมันแล้วก็ต้องกลับออกมากอดมันอีกนะ สัญญานะ..."

...

...

...

ตุ๊กตาถูกตั้งอยู่กลับที่นิ่งๆ... โดยมีเด็กชายนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้ามัน