กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กชายคนหนึ่งเผิ่งได้รองเท้าแตะสีแดงคู่ใหม่ในวันเกิด... เค้าภูมิใจมาก
และด้วยความภูมิใจนี้เองที่ทำให้เค้าอกิดอาการ "เห่อ" ใส่เดินไปอวดเพื่อนๆ แทบจะทุกวัน
"เธอ สวยไหมรองเท้าฉันอ่ะ" ประโยคนี้กลายเป้นประโยคสุดฮิตติดมาปเค้าไปเลย
และแล้ววันหนึ่ง ขณะที่เค้ากำลังนั่งชื่นชมรองเท้านั้นอยู่ที่บนสะพานข้ามคลองชลประทานอยู่นั้น
เค้าสังเกตุเห็นอะไรบ้างอย่าง ช่วงเวลานั้นเองเค้ากระโดดลงไปในคลองชลประทาน เสียงน้ำที่ถูกน้ำหนัก
จากเค้ากดทับ ดังตูม... สภาพเค้าเปียกปอน เค้าค่อยๆ ตะเกียดตะกายขึ้นมาในแขนข้างขวาโอบกอดเจ้าลูกแมวเหมียวสภาพไม่ต่างกันกับคนช่วย... ขึ้นมาได้แต่เค้าก็รู้สึกว่า รองเท้าแตะข้างซ้ายนั้นหายไป เค้าพยายามหา ค้นดูตามก่อหญ้าริมคลองชลประทาน จนเย็นย้ำ ส่วนเจ้าลูกแมวเหมียวก็สั้นอยู่และส่งเสียงร้อง "เหมียวๆ..ๆ.." จนเค้าตัดใจกลับบ้าน
เค้าเดินตัวเปียกปอน ไปเผชิญหน้ากับแม่และพ่อ ซึ่งรอเค้าอยู่หน้าบ้านพร้อมกับไม้เรียวก้านมะยม
แต่เสียงเจ้าลูกแมวเหมียว "เหมียวๆ..ๆ.." ก็ร้องดังขึ้น
ซึ่งหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียง "เหมียวๆ..ๆ.." ดังมาจากบ้านหลังนั้นอยู่เป็นประจำ
"ร้องเท้าแตะข้างซ้ายมากินข้าวเร็ว" เสียงตะโกนร้องเรียก
"เหมียว..."
